Od dłuższego czasu obserwujemy kolejną, zmasowaną kampanię zachącającą emigrantów do powrotu. Nawet profesorowie uczelniani coraz częściej do treści wykładów przemycają różnego rodzaju propagandę, niekiedy nie siląc się nawet specjalnie na jakikolwiek kamuflaż. O ile jeszcze kilkanaście miesięcy temu tego typu zachęty ze strony rządu PL można było próbować sobie jakoś tłumaczyć, o tyle w obliczu recesji takie działania wydają się być nieracjonalne. W istocie chodzi właśnie o to, aby nikt nie wrócił i jeśli komuś wydaje się to tezą dziwaczną, proponuję się wspólnie zastanowić. Pozornie niezwiązane ze sobą sprawy mają jeden cel - Tusk na fotelu prezydenckim. Przychodzi mi na myśl obraz J. Matejki - "Stańczyk": siedzący na królewskim tronie clown jest smutny. Niegdyś nadworny zabawiacz, ulubieniec i dusza towarzystwa, teraz został sam. Nie ma już kogo bawić, nie ma czym! Oby Pan Premier nie podzielił jego losu. Póki co teatrzyk w czterech aktach trwa.

AKT PIERWSZY to konsekwentne utrzymywanie status quo oraz broń boże nie reformowanie czegokolwiek. Recesja staje się faktem, bezrobocie rośnie, zatem nikt nie jest zainteresowany ściąganiem do Polski dodatkowego pogłowia. Zwłaszcza, że ludzie ci zdążyli się już przyzwyczaić do innych standardów m. in. współżycia na linii obywatel-państwo i polskich warunków po prostu nie zaakceptują. Amatorzy powrotów szybko przekonują się, że tak naprawdę od ich wyjazdu w ojczyźnie nic się nie zmieniło. Ba, nie zanosi się! Albo więc wogóle nie przyjeżdżają, albo bardzo szybko zwijają się z powrotem. I o to właśnie chodzi! Ponadto taktyka nic nie robienia robienie nie wystawia premiera na gniew elektoratu. Mówiąc krótko, rząd zachowuje się jak Franek Dolas z filmu Jak Rozpętałem Drugą Wojnę Światową, który w obecności niemieckich żołnierzy zachęcająco macha ręką do znajdującego się w oddali przyjaciela, a jednocześnie gromko krzyczy "Sp...laj, sp...laj!"

AKT DRUGI to pokazanie Polakom w kraju rzekomych sukcesów - element prezydenckiego lansu Tuska, który zaczyna się już teraz. Dzięki systematycznym kłamstwom, tłuszcza uwierzyła, iż za trudną sytuację odpowiadają emigranci. Wyjechali, więc nie ma kto pracować, leczyć ludzi, zrzucać się na socjal oraz rolnicze emerytury i wogóle wykonywać 120% normy. Wyborców trzeba więc przekonać, że rząd robi wszystko, aby tych emigrantów ściągnąć. W tym celu uruchomiono m. in. program Powroty, finansowany z funduszy UE. Na stronie programu czytamy jednak: "Treści pojawiające się na Portalu [...] mają charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowią źródła czy wiążącej interpretacji prawa." Pomijając rusycyzm "na Portalu", cytowane zdanie mówi samo za siebie. Z kolei na stronie Ministerstwa Finansów czytamy "Poradnik ma charakter informacyjny i nie stanowi wykładni prawa." Ponadto MF nazywa to "ulgą na powrót" co zgodnie z prawdą sugeruje, iż powrót będzie ciężki i bolesny. Widać więc, że zadaniem całej tej szopki jest stworzenie gruntu pod przyszłe przechwałki, jak to dzięki rządowi sytuacja w PL uległa była poprawie i ile to milionów emigrantów wróciło z tego powodu. A że nie wróciło? A który wyborca zechce to sprawdzić? Zresztą i tak nie jest w stanie.

AKT TRZECI to fundusze z UE, przeznaczone m. in. na wspomniany program. Ich defraudacja odbywa się na każdym szczeblu administracji publicznej. Oprócz legionów nowych urządników przyjętych z tego tytułu, pieniądze idą m. in. na cały wachlarz środków medialnych. Wydano na plakaty, spoty, reklamę w prasie i elektroniczną, witryny internetowe i wiele, wiele innych. Pani Elizabeth Walker, Independent Management Consultant, Member of the School Advisory Board in Bradford University School of Management, najwyraźniej nie rozumiejąca specyficznych, polskich realiów, pyta: "Do powrotu miała przekonać Polaków kampania 12 miast, w którą zainwestowano wiele pieniędzy. Czy nie lepiej byłoby zainwestować tej kwoty w przekwalifikowanie osób bezrobotnych w Polsce?". Tymczasem wystarczy sprawdzić powiązania udziałowców tych firm ze zleceniodawcami w urządach miejskich i stanie się jasne, kto "kręci lody". Premier zapewne zdaje sobie z tego sprawę, jednak traktuje to jako tzw. "koszta podróży".

AKT CZWARTY to abolicja podatkowa. Oznacza ona odstąpienie od niesprawiedliwego ukarania osoby, która pracując za granicą, zapłaciła tam należny podatek. Z polskim Fiskusem jednak się nie podzieliła, uznając słusznie, że w tej sprawie jest on stroną trzecią. Polska abolicja to ewenement na skalę światową. W żadnym innym państwie nikt nie próbuje nawet wygłaszać publicznie podobnych pomysłów, a cóż dopiero ich realizować! Ponadto okazuje się, iż twórcy ustawy o abolicji "zapomnieli" uwzględnić możliwości otrzymania przez pracujące za granicą osoby zwrotu części podatku. Oznacza to, iż ci, którzy naiwnie wierząc w szczere intencje polskich władz, dali się oskubać, strzelili sobie w stopę, jeśli nie wyżej. Będą musieli rozliczyć się ponownie, co potwierdzają urządnicy krakowskiej skarbówki. Sprawa jest poważna, gdyż Fiskus posiadając pełne dane tych osób, ma podstawy domagać się od HM R&C wydania banitów (szerzej na ten temat w przygotowywanym artykule p.t. "Pułapka na myszy").

Kilka lat temu jedna z okładek tygodnika Wprost przedstawiała Andrzeja L. w stroju clowna z przyprawionym czerwonym nosem, na tle sejmu od strony ul. Wiejskiej. Napis głosił: "Dlaczego sejm jest okrągły?". Dziś wystarczy dokonać drobnego retuszu. Myślę jednak, że wszystkich tych pracochłonnych podchodów rząd polski mógłby sobie oszczędzić - wstydu zresztą też - publikując ogłoszenie następującej treści:

Literatura:
krewetki - artykuł p.t. "Wszystkiego najgorszego!" (anglia.interia.pl, 2008-05-14)
zespół redakcyjny programu Powroty - nota prawna 
Ministerstwo Finansów - informacja na oficjalnej stronie 
komentarz do tekstu "Wracać ale dokąd, rozmawiajmy o konkretach!" (mojawyspa.co.uk, 19.01.2009)
Krzysztof Bień - rozmowa z prof. Jerzym Hausnerem (Gazeta Prawna/06.01.2009)
Polski szczyt ws. gazu - Tusk na nartach. Demontaż państwa (Gazeta Prawna/06.01.2009)

Więcej artykułów tego autora znajdziesz tutaj.